Yaşamın dokusu içinde ilhamımı, insan yüzlerinin içsel manzaralarından alıyorum; sessiz hikayelerinden, fısıltılarından ve gözlerinde bir anlığına beliren duygudan. Her yüz bir anlatı, dile gelmeyi bekleyen bir hikâyenin parçasıdır. Duyguların dehlizlerine girerek neşenin, hüznün ve aradaki tüm o geçiş anlarının izini sürmeye çalışıyorum.

Resim, benim için sadece bir ifade biçimi değil, bir oyun alanıdır. Çocukluğun kuralsız oyunları gibi, sezgilerin yönlendirdiği, özgür bir yer. Bazen renkler konuşur, bazen çizgiler. Bir duyguya dokunurum önce, sonra o duygu bir görüntüye dönüşür, rengini içimden alır. Bir yüzü çizerken aradığım, bakışın içindeki anlamdır.

Yüzler benim dilimdir. Fırçamın bir hikâye anlatmasını, kelimelerin erişemediği yerde konuşmasını isterim. Onlar aracılığıyla, ortak varoluşumuzun karmaşık iplerini çözmeye çalışırım. İzleyiciyi durmaya, düşünmeye, duyguların alanında biraz oyalanmaya ve kendi iç sesini duymaya davet ediyorum. İsteğim, izleyiciye hiçbir duygunun yönlendirilmediği, yalnızca içtenliğin rehber olduğu, kendi hikâyesi için bir alan açmak.

Bir resim tamamlandığında, artık bana ait değildir. İzleyicinin zihninde yeni bir gerçeklik kazanır. Kendi duygusunu bulduğundaysa ne isme ne de kimliğe ihtiyaç duyar. Resim ile ona bakan arasında görünmez bir köprü kurulur.

Yüzlerdeki duyguları anlatırken, kendimi görünmez kılmayı seçiyorum. Görünmezliğimi, dinginliğin eşlik ettiği bir alan olarak görüyorum. Benim için sanat, isimden çok bir yankıdır. O yankı nerede duyuluyorsa, ben oradayım. Uzakta, ama tümüyle var olmak için çalışıyorum.